رضوان چیست؟

ﺁﯾﺎ ﻋﯿﺪﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺋﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺖ ﺍﺯ ﯾﮑﻢ ﺗﺎ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺖ ﺟﺸﻦ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ؟ ﺁﯾﺎ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻓﻘﻂ ﺩﺭﻋﯿﺪ ﺑﻌﺜﺖ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺩﻋﻮﺕ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﻬﺎﺀﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ؟ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﯾﮑﻢ ﻭ ﻧﻬﻢ ﻭ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﺎﺋﯿﺎﻥ ﺟﺸﻦ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻭ ﻣﻘﺪﺱ ﺩﺭ ﮔﺎﻫﻨﺎﻣﮥ ﺑﻬﺎﺋﯽ ﺍﺳﺖ . ﺁﯾﺎ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺳﺎﻻﻧﮥ ﻣﺤﻔﻠﻬﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﻭ ﻣﻠﯽ ﺑﻬﺎﺋﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ؟ ﻋﯿﺪ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺻﺮﻓﺎ ﻋﯿﺪ ﺑﻌﺜﺖ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺩﻋﻮﺕ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﯼ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻬﺎﺀﺍﻟﻠﻪ ﻧﯿﺴﺖ . ﻭﺍﮊﮤ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻟﻐﺖ ﺍﺯ ﺭﯾﺸﮥ ﺳﻪ ﺣﺮﻓﯽ « ﺭﺿﯽ » ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺧﻮﺷﻨﻮﺩﯼ ﺍﺳﺖ . ﺧﻮﺷﻨﻮﺩﯼ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻗﺮﺁﻧﯽ ﺁﻥ ﺷﺮﻃﯽ ﻭ ﯾﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﺧﻮﺷﻨﻮﺩﯼ ﺍﻟﻬﯽ ﺑﺮﺳﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﺁﻥ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺣﻖ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺵ ﺭﺍﺿﯽ ﺍﺳﺖ . ﺑﻬﺎﺀﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻗﺪﺱ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ : ﻭ ﮐﺬﻟﮏ ﺭﻓﻊ ﺍﻟﻠﻪ ﺣﮑﻢ ﺩﻭﻥ ﺍﻟﻄﻬﺎﺭﻩ ﻋﻦ ﮐﻞّ ﺍﻻﺷﯿﺎﺀ ﻭ ﻋﻦ ﻣﻠﻞ ﺍﻻﺧﺮﯼ ...ﻗﺪ ﺍﻧﻐﻤﺴﺖ ﺍﻻﺷﯿﺎﺀ ﻓﯽ ﺑﺤﺮ ﺍﻟﻄﻬﺎﺭﻩ ﻓﯽ ﺍﻭّﻝ ﺍﻟﺮﺿﻮﺍﻥ ﺍﺫ ﺗﺠﻠﯿﻨﺎ ﻋﻠﯽ ﻣﻦ ﻓﯽ ﺍﻻﻣﮑﺎﻥ ﺑﺎﺳﻤﺎﺋﻨﺎ ﺍﻟﺤﺴﻨﯽ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻨﺎ ﺍﻟﻌﻠﯿﺎ ...ﻟﺘﻌﺎﺷﺮﻭﺍ ﻣﻊ ﺍﻻﺩﯾﺎﻥ ﻭ ﺗﺒﻠﻐﻮﺍ ﺍﻣﺮ ﺭﺑﮑﻢ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ( ﺑﻨﺪ 75 ) ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻬﺎﺀﺍﻟﻠﻪ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﺪ ﮐﻪ ﺣﮑﻢ ﻧﺠﺎﺳﺖ (ﻋﺪﻡ ﭘﺎﮐﯿﺰﮔﯽ ﺩﯾﻨﯽ ) ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺷﯿﺎﺀ ﻭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺗﺎﺯﮤ ﺍﻟﻬﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﭘﺎﮐﯿﺰﮔﯽ ﺍﻟﻬﯽ ﺷﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺑﯽ ﻭ ﺧﻮﺷﺮﻭﯾﯽ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﻭ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺻﻔﺎ ﻭ ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ . ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻋﯿﺴﯽ ﻣﺴﯿﺢ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ( ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺧﺮﺩ ﻭ ﮐﻮﭼﮏ ) ﺑﺸﺮ ﭘﺎﮎ ﺷﺪ، ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﻬﺎﺀﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﯽ ﺗﺎﺯﮤ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ( ﺧﺮﺩ ﻭ ﮐﻼﻥ ) ﺩﺭ ﺑﺤﺮ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﭘﺎﻻﯾﺶ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﭘﯿﺮﻭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻋﺪﻡ ﭘﺎﮐﯿﺰﮔﯽ ﺩﯾﻨﯽ ( ﻧﺠﺎﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﯽ ﺳﭙﺮﯼ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﯽ ﺍﺯ ﺩﯾﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ ﻧﺎﻣﮥ ﺩﯾﻦ ﺟﺪﯾﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮ ﺣﺬﻑ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﺩﯾﺎﻥ ﻭ ﻣﻠﺘﻬﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ « ﻧﺠﺲ » ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺣﺬﻑ ﻓﯿﺰﯾﮑﯽ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺁﻧﺎﻥ ﻗﯿﺎﻡ ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻟﮕﻮﯼ ﻭﺣﺪﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﯿﺮﻭﺍﻥ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﺎﺳﺎﺯﮔﺎﺭ ﺑﺎ ﺁﺭﺍﺀ ﺭﺳﻤﯽ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﻨﮕﻨﻪ ﻭ ﺯﯾﺮ ﻓﺸﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺖ . ﻧﺎﺑﺮﺍﺑﺮﯼ ﻫﺎ ﻭ ﻧﺎﻋﺪﺍﻟﺘﯽ ﻫﺎﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﭘﯿﺸﯿﻦ ﺑﺎ ﺷﺴﺘﺸﻮ ﺩﺭ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺑﺮﺍﺑﺮﯼ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﻥ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻟﺶ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻣﻮﺟﺐ ﻧﺠﺎﺕ ﺟﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻧﺠﺲ ﺍﻧﮕﺎﺷﺖ ﻭ ﺳﮓ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﺑﺎﻭﻓﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻓﺠﺎﯾﻊ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺪﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻧﺠﺲ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺭﺣﻤﯽ ﻭ ﻗﺴﺎﻭﺕ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﯿﻬﯽ ﻓﻘﻬﯽ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﻭ ﭼﻮﺏ ﺯﺩ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺭﺍﻧﺪ . ﺩﺭ ﺩﯾﻦ ﻧﻮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ ﻧﺠﺎﺳﺖ ﻭ ﭘﻠﯿﺪﯼ ﺩﯾﻨﯽ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻮﺟﯿﻪ ﻋﻠﻤﯽ ﺁﻟﻮﺩﮔﯽ ﻭ ﺁﺳﯿﺐ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﮔﺮ ﮐﺜﯿﻒ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﯿﮑﺮﺏ ﻫﺎ ﻭ ﻭﯾﺮﻭﺱ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﻬﺎ ﻭ ﻣﻮﺍﺩ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎ ﻭ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﮤ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﮐﺜﯿﻔﯽ ﺫﺍﺗﯽ ﺁﻥ . ﺁﻟﻮﺩﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﺴﺘﺸﻮ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺻﺎﻑ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﭘﺎﮐﯿﺰﮔﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﻌﻤﺎﯼ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ . ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﻬﺎﺀﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﻪ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﭘﻠﯿﺪﯾﻬﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﭘﺎﻻﯾﺶ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺷﺴﺖ . ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﮋﺩﮤ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻭ ﺧﻮﺷﻨﻮﺩﯼ ﺍﻟﻬﯽ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻋﺼﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪ