ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ

ﺍﯾﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ 15 ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﯾﻚ ﺩﻫﻜﺪﻩ ﻛﻮﭼﻚ ﻧﺰﺩﯾﻚ ﻧﻮﺭﻧﺒﺮﮒ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﯼ ﺑﺎ 18 ﺑﭽﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻣﺮﺍﺭ ﻣﻌﺎﺵ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﺰﺭﮒ، ﭘﺪﺭ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ 18 ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﺎﺭ ﺳﺨﺘﯽ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺗﻦ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ. ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺍﺳﻔﺒﺎﻙ ﺁﻟﺒﺮﺷﺖ ﺩﻭﺭﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺁﻟﺒﺮﺕ ( ﺩﻭ ﺗﺎ ﺍﺯ 18 ﺑﭽﻪ ) ﺭﻭﯾﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﯽ ﭘﺮﻭﺭﺍﻧﺪﻧﺪ. ﻫﺮ ﺩﻭﺷﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭ ﻣﯽ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻧﻘﺎﺵ ﭼﯿﺮﻩ ﺩﺳﺘﯽ ﺷﻮﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺏ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺑﻪ ﻧﻮﺭﻧﺒﺮﮒ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ. ﯾﻚ ﺷﺐ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﯼ ﺑﺤﺚ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ، ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺑﺎ ﺳﻜﻪ ﻗﺮﻋﻪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﻧﺪﻩ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻛﺎﺭ ﺩﺭ ﻣﻌﺪﻥ ﺑﻪ ﺟﻨﻮﺏ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﯾﮕﺮﺵ ﺭﺍ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﻛﺮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻛﺎﺩﻣﯽ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮﯼ ﻫﻨﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭﯼ ﻛﻪ ﺗﺤﺼﯿﻠﺶ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﻓﺮﻭﺧﺘﻦ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻫﺎﯾﺶ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﻛﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﺪ. ﺁﻥ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﯾﻚ ﺷﻨﺒﻪ ﺩﺭ ﯾﻚ ﻛﻠﯿﺴﺎ ﺳﻜﻪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ . ﺁﻟﺒﺮﺷﺖ ﺩﻭﺭﺭ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻮﺭﻧﺒﺮﮒ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻟﺒﺮﺕ ﺑﻪ ﻣﻌﺪﻥ ﻫﺎﯼ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺟﻨﻮﺏ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ 4 ﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻛﺎﺩﻣﯽ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﻣﯽ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺟﺰﺀ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻫﻨﺮﺟﻮﯾﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻛﻨﺪ . ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻫﺎﯼ ﺁﻟﺒﺮﺷﺖ ﺣﺘﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻛﺜﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻧﺶ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﯿﻠﯽ ﺍﻭ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻫﺎﯼ ﺣﺮﻓﻪ ﺍﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻗﺘﯽ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺩﻫﻜﺪﻩ ﺍﺵ ﺑﺮﮔﺸﺖ، ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺩﻭﺭﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﻫﺎﯼ ﺁﻟﺒﺮﺷﺖ ﻭ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﺲ ﺍﺯ 4 ﺳﺎﻝ ﯾﻚ ﺿﯿﺎﻓﺖ ﺷﺎﻡ ﺑﺮﭘﺎ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺮﻑ ﺷﺎﻡ ﺁﻟﺒﺮﺷﺖ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﯾﻚ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﺑﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﯽ ﺍﺵ ﺑﺮﺍﯼ ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯾﯽ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﺎﻟﯽ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﺭﺯﻭﯾﺶ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ، ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻛﺮﺩ ﻭ ﭼﻨﯿﻦ ﮔﻔﺖ : ﺁﻟﺒﺮﺕ، ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﻡ ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﺳﺖ، ﺗﻮ ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻮﺭﻧﺒﺮﮒ ﺑﺮﻭﯼ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﯾﺖ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺨﺸﯽ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﻛﻨﻢ. ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﻣﯿﺰ ﻛﻪ ﺁﻟﺒﺮﺕ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﺍﺷﻚ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮ ﺷﺪ . ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﮔﻔﺖ: ﻧﻪ ! ﺍﺯ ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﻛﻪ ﺍﺷﻚ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻣﯽ ﻛﺮﺩ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﻣﯿﺰ ﻭ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯾﯽ ﻛﻪ ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ، ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﮔﻔﺖ: ﻧﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ، ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﻪ ﻧﻮﺭﻧﺒﺮﮒ ﺑﺮﻭﻡ، ﺩﯾﮕﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﯾﺮ ﺷﺪﻩ، ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ ﻛﺎﺭ ﺩﺭ ﻣﻌﺪﻥ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺘﻢ ﺩﺭﺩ ﺷﺪﯾﺪﯼ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻣﯽ ﻛﻨﻢ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﯼ ﻛﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﯾﻚ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻢ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﻡ. ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﺎ ﻣﺪﺍﺩ ﯾﺎ ﻗﻠﻢ ﻣﻮ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻢ، ﻧﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ، ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺩﯾﮕﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﯾﺮ ﺷﺪﻩ... ﺑﯿﺶ ﺍﺯ 450 ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻗﻀﯿﻪ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ. ﻫﻢ ﺍﻛﻨﻮﻥ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ ﺁﻟﺒﺮﺷﺖ ﺩﻭﺭﺭ، ﻗﻠﻤﻜﺎﺭﯼ ﻫﺎ ﻭ ﺁﺑﺮﻧﮓ ﻫﺎ ﻭ ﻛﻨﺪﻩ ﻛﺎﺭﯼ ﻫﺎﯼ ﭼﻮﺑﯽ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺯﻩ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﯾﻚ ﺭﻭﺯ ﺁﻟﺒﺮﺷﺖ ﺩﻭﺭﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﻗﺪﺭﺩﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻭ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺩﺳﺘﺎﻥ ﭘﯿﻨﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭼﺴﺒﯿﺪﻩ ﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﻻﻏﺮﺵ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻛﺸﯿﺪ. ﺍﻭ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻧﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺻﺮﻓﺎً ﺩﺳﺖ ﻫﺎ ﻧﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﻛﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﺟﻬﺎﻧﯿﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺶ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﯾﻦ ﺷﺎﻫﻜﺎﺭ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻛﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ " ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺩﻋﺎ ﻛﻨﻨﺪﻩ " ﻧﺎﻣﯿﺪﻧﺪ منبعroman20.blogfa.com