دروغ های مادرم

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻮﻟّﺪﻡ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ؛ ﺳﺨﺖ ﻓﻘﯿﺮ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻭ ﺗﻬﯽﺩﺳﺖ ﻭ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﻏﺬﺍ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﯿﻢ. ﺭﻭﺯﯼ ﻗﺪﺭﯼ ﺑﺮﻧﺞ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﯾﻢ ﺗﺎ ﺭﻓﻊ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺳﻬﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩ، ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺯ ﺑﺸﻘﺎﺏ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺑﺸﻘﺎﺏ ﻣﻦ ﺭﯾﺨﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ : "ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﺑﺮﻧﺞ ﺑﺨﻮﺭ، ﻣﻦ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ". ﻭ ﺍﯾﻦ ﺍﻭّﻟﯿﻦ ﺩﺭﻭﻏﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ. ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮ ﺷﺪﻡ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﻣﻨﺰﻝ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺻﯿﺪ ﻣﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﻬﺮ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻨﺰﻟﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻦ ﻣﺎﻫﯽ ﺑﺨﻮﺭﻡ ﺗﺎ ﺭﺷﺪ ﻭ ﻧﻤﻮّ ﺧﻮﺑﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﯾﮏ ﺩﻓﻌﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ ﻣﺎﻫﯽ ﺻﯿﺪ ﮐﻨﺪ. ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﻭ ﻣﺎﻫﯽ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﯼ ﻣﻦ ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻣﺎﻫﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻭّﻟﯽ ﺭﺍ ﺗﺪﺭﯾﺠﺎً ﺧﻮﺭﺩﻡ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺫﺭّﺍﺕ ﮔﻮﺷﺘﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻭ ﺗﯿﻎ ﻣﺎﻫﯽ ﭼﺴﺒﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﯽﺧﻮﺭﺩ؛ ﺩﻟﻢ ﺷﺎﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺍﺳﺖ . ﻣﺎﻫﯽ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﯼ ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﻣﯿﻞ ﮐﻨﺪ . ﺍﻣّﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍً ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: "ﺑﺨﻮﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ؛ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﻫﯽ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺭ؛ ﻣﮕﺮ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﻫﯽ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ؟ " ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﻭﻍ ﺩﻭﻣﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ. ﻗﺪﺭﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮ ﺷﺪﻡ ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﯽﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﺁﻩ ﺩﺭ ﺑﺴﺎﻁ ﻧﺪﺍﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﻭﺳﺎﯾﻞ ﺩﺭﺱ ﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺨﺮﯾﻢ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺱﻓﺮﻭﺷﯽ ﺑﻪ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﯼ ﻟﺒﺎﺱ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢﻫﺎ ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺯﺍ ﺁﻥ ﻣﺒﻠﻐﯽ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﺑﮕﯿﺮﺩ . ﺷﺒﯽ ﺍﺯ ﺷﺐﻫﺎﯼ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ، ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﯾﺪ . ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺩﯾﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﻣﻨﺘﻈﺮﺵ ﺑﻮﺩﻡ. ﺍﺯ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥﻫﺎﯼ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻢ ﻭ ﺩﯾﺪﻡ ﺍﺟﻨﺎﺱ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻧﺪﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ، " ﻣﺎﺩﺭ ﺑﯿﺎ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺑﺮﮔﺮﺩﯾﻢ؛ ﺩﯾﺮﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻮﺍ ﺳﺮﺩ. ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﻓﺮﺩﺍ ﺻﺒﺢ ". ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺯﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : " ﭘﺴﺮﻡ، ﺧﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ". ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﻓﻌﻪ ﺳﻮﻣﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺖ. ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻝ ﺭﺳﯿﺪﯾﻢ ﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﻪ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﻣﯽﺭﺳﯿﺪ. ﺍﺻﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﺪ. ﻣﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺍﻭ ﺑﯿﺮﻭﻥ، ﺯﯾﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺳﻮﺯﺍﻥ، ﻣﻨﺘﻈﺮﻡ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ. ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺯﻧﮓ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪ، ﺍﺯ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻡ . ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺗﻮﻓﯿﻖ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﯽ ﺩﺍﺩ. ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺶ ﻟﯿﻮﺍﻧﯽ ﺷﺮﺑﺖ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺧﺮﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺧﺮﻭﺝ ﺑﻨﻮﺷﻢ. ﺍﺯ ﺑﺲ ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻻﺟﺮﻋﻪ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﺗﺎ ﺳﯿﺮﺍﺏ ﺷﺪﻡ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ "ﻧﻮﺵ ﺟﺎﻥ، ﮔﻮﺍﺭﺍﯼ ﻭﺟﻮﺩ" ﻣﯽ ﮔﻔﺖ. ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺩﯾﺪﻡ ﺳﺨﺖ ﻋﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ؛ ﻓﻮﺭﺍً ﻟﯿﻮﺍﻥ ﺷﺮﺑﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ، " ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻨﻮﺵ ". ﮔﻔﺖ: " ﭘﺴﺮﻡ، ﺗﻮ ﺑﻨﻮﺵ، ﻣﻦ ﺗﺸﻨﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ". ﻭ ﺍﯾﻦ ﭼﻬﺎﺭﻣﯿﻦ ﺩﺭﻭﻏﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﭘﺪﺭﻡ، ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻣﻌﺎﺵ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻮﺩ؛ ﺑﯿﻮﻩﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻣﻨﺰﻝ ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ . ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻨﺪ . ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺨﺖ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺍﮐﺜﺮﺍً ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ. ﻋﻤﻮﯼ ﻣﻦ ﻣﺮﺩ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﻣﻨﺰﻝ ﻣﺎ. ﻏﺬﺍﯼ ﺑﺨﻮﺭ ﻭ ﻧﻤﯿﺮﯼ ﺑﺮﺍﯾﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ. ﻭﻗﺘﯽ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﻣﺎ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﯼ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺭﺳﯿﺪﮔﯽ ﻧﻤﺎﯾﺪ، ﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣّﺎ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻧﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: " ﻣﻦ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﺴﯽ ﻧﺪﺍﺭﻡ "... ﻭ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ ﺩﺭﻭﻍ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺱ ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻓﺎﺭﻍﺍﻟﺘّﺤﺼﯿﻞ ﺷﺪﻡ. ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻣﻨﺰﻝ ﻭ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻣﻌﺎﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻧﻤﺎﯾﺪ. ﺳﻼﻣﺘﺶ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ. ﭘﺲ ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩ ﺳﺒﺰﯼﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﯽ ﺧﺮﯾﺪ ﻭ ﻓﺮﺷﯽ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﻣﯽ ﻓﺮﻭﺧﺖ. ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻣﻌﺎﺵ ﮐﻨﻢ. ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: " ﭘﺴﺮﻡ ﻣﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻬﺮ ﺧﻮﯾﺶ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭ؛ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﺎﻓﯽ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻡ ". ﻭ ﺍﯾﻦ ﺷﺸﻤﯿﻦ ﺩﺭﻭﻏﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ. ﺩﺭﺳﻢ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﻭﮐﯿﻞ ﺷﺪﻡ. ﺍﺭﺗﻘﺎ ﺭﺗﺒﻪ ﯾﺎﻓﺘﻢ. ﯾﮏ ﺷﺮﮐﺖ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﺿﻌﯿﺘﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻌﺎﻭﻧﺖ ﺭﺋﯿﺲ ﺭﺳﯿﺪﻡ. ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩﻡ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺭﻭﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺭﺅﯾﺎﻫﺎﯾﻢ ﺁﻏﺎﺯﯼ ﺟﺪﯾﺪ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﻡ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺪﯾﻌﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺑﻮﺩ. ﺑﻪ ﺳﻔﺮﻫﺎ ﻣﯽ ﺭﻓﺘﻢ . ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺗﻤﺎﺱ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺩﻋﻮﺗﺶ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣّﺎ ﺍﻭ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻨﮕﻨﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ ﮔﻔﺖ: " ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ، ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﺵﮔﺬﺭﺍﻧﯽ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍﺣﺖ ﻋﺎﺩﺕ ﻧﺪﺍﺭﻡ ". ﻭ ﺍﯾﻦ ﻫﻔﺘﻤﯿﻦ ﺩﺭﻭﻏﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﭘﯿﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﮔﯽ ﺭﺳﯿﺪ . ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﻣﻠﻌﻮﻥ ﺩﭼﺎﺭ ﺷﺪ ﻭ ﻻﺯﻡ ﺑﻮﺩ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣّﺎ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﻡ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﻦ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻋﺰﯾﺰﻡ ﺷﻬﺮﯼ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺩﯾﺪﺍﺭﺵ ﺷﺘﺎﻓﺘﻢ. ﺩﯾﺪﻡ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻗّﺖ ﺣﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ، ﺗﺒﺴّﻤﯽ ﺑﺮ ﻟﺐ ﺁﻭﺭﺩ. ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﻭ ﺟﮕﺮﻡ ﺁﺗﺸﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻀﺎ ﺩﺭﻭﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ. ﺳﺨﺖ ﻻﻏﺮ ﻭ ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﯾﻦ ﺁﻥ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺘﻢ . ﺍﺷﮏ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪ. ﺍﻣّﺎ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻟﺪﺍﺭﯼ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺁﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: " ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﻦ، ﭘﺴﺮﻡ. ﻣﻦ ﺍﺻﻼً ﺩﺭﺩﯼ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ". ﻭ ﺍﯾﻦ ﻫﺸﺘﻤﯿﻦ ﺩﺭﻭﻏﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ. ﻭﻗﺘﯽ ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺭﺍﻧﺪ، ﺩﯾﺪﮔﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻫﻢ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﻧﮕﺸﻮﺩ . ﺟﺴﻤﺶ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻫﺎﯾﯽ ﯾﺎﻓﺖ. ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﻤﯿﻊ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺵ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﻧﻌﻤﺖ ﺭﺍ ﻗﺪﺭ ﺑﺪﺍﻧﯿﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻘﺪﺍﻧﺶ ﻣﺤﺰﻭﻥ ﮔﺮﺩﯾﺪ. ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻨﺪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻤﺎ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺩﺭﺩ ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﻃﻠﺐ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﻧﻤﺎﯾﯿﺪ . ﻣﺎﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ. ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻏﺮﯾﻖ ﺑﺤﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﺎ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺗﺤﺖ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ http://www.roman20.blogfa.com/